ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ 

   ΤΟΥ 42ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

"ΑΝΤΩΝΗΣ  ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ" 

 O Δ/ντής του Σχολείου κ. Στέφανος Αντωνακάκης και η κ. Πολυάνθη Βουτσινά, στην αρχή της εκδήλωσης

Όμως, παρ΄ότι δύσκολα φαντάζει,  γίνεται πραγματικότητα με αποδέκτες νεανικές ψυχές που γεννήθηκαν  και μεγαλώνουν στον τόπο μας  αλλά και εκείνων  -μεταναστών- που μπορεί οι βιοτικές ανάγκες  να τους έφεραν στην Ελλάδα , είναι όμως έτοιμοι για την αποδοχή των υψηλότερων ιδεών και ιδανικών της χώρας που δίδαξε τον κόσμο.

   « Στον τόπο που συναντώνται οι καρδιές…   Κάτω από το βλέμμα του μεγάλου    Ανθρωπιστή – Συγγραφέα  Αντώνη Σαμαράκη»

Και οι καρδιές  ελληνοπαίδων  και αλλοδαπών, κατά πλειονότητα, συναντήθηκαν  για να προσφέρουν στους τυχερούς που το παρακολούθησαν την επαναφορά   συναισθημάτων αλλοτριωμένων. Αγνοώντας το σήμερα με τη μιζέρια, άφησαν να ξεχηθεί από μέσα τους ο ποταμός της ελπίδας  και προσμονής που άφησε σαν παρακαταθήκη με τις παραπάνω φράσεις του ο Μεγάλος ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ!

Με την επιθυμία  κάνουμε κοινωνούς κι εσάς  στο κλίμα που επικράτησε σ΄αυτήν την ξεχωριστή εκδήλωση   σας μεταφέρουμε,  με φωτογραφικά στιγμιότυπα, τα μέρη του Χοροδράματος:

Η συνάθροιση. Τα παιδιά από όλες τις φυλές της γης, συγκεντρώνονται στο χώρο της Χαράς, για μια προσέγγιση αγάπης και αδελφοσύνης..

Ο χορός της ενότητας. Τα παιδιά  χορεύουν ευτυχισμένα, με όραμα έναν κόσμο δίκαιο και ίσων ευκαιριών.

Η επίθεση. Οι "Ισχυροί της Γης" παραμονεύουν, οργίζονται, επιτίθενται… Κτυπούν τα ιδανικά, την Ελπίδα, πληγώνουν την Αγνότητα.

Σπαραγμός. Θρήνος για ό,τι πόνεσε, κτυπήθηκε, λαβώθηκε βαριά… ΄

  Η ανάσταση… Η φωνή του ακούγεται… Τα ιδανικά ξαναζούν, τα λαβωμένα – σωματικά και ψυχικά – παιδιά σηκώνονται σιγά – σιγά. Και ακολουθεί η προσευχή. Η Ελπίδα προβάλλει ξανά…

 Συμφιλίωση … Τα παιδιά ξέρουν να συγχωρούν … Πλησιάζουν τους «Μεγάλους» του κόσμου τούτου, τους Εξουσιαστές… Τους δίνουν το χέρι… Και αυτοί … το δέχονται… Παραδίδουν στην αναγεννημένη Αθωότητα τα όπλα και γίνονται ένα με τα παιδιά…

Η υπόσχεση; Να ζήσουν όλοι αρμονικά… Και όταν πετούν τα μαύρα περικάρπια, δείχνουν έτσι ότι αποποιούνται τα ολοκληρωτικά συστήματα που προσπαθούν να αλλοτριώσουν το άτομο.

Η Ελπίδα ξαναζεί. ΄Ολοι σαν μια καρδιά ξαναφτιάχνουν τη ζωή στη γη, όπου κανένα παιδί δεν θα είναι δυστυχισμένο...

   Τα ιδανικά εξακολουθούν να ζουν και το φαναράκι με το ΦΩΣ της ΕΛΠΙΔΑΣ κυκλώνει τους πάντες και μεταφέρει το μήνυμά του σ’ όλη τη γη.

    Λύτρωση…  Κάτω από το βλέμμα του μεγάλου ΄Ελληνα ανθρωπιστή – ποιητή – συγγραφέα  Αντώνη Σαμαράκη, οι ιδέες και οι αρχές του σαν ακτίνες διασκορπίζονται σε όλον τον πλανήτη… Παντού υπάρχει αισιοδοξία.

Το γέλιο της χαράς. Η χαρά κυριαρχεί … Η Ειρήνη βασιλεύει. Το περιστέρι φτεροκοπά. Τα παιδιά ζουν το όνειρό τους: Επιτέλους!

΄Εφτιαξαν, έστω και με το νου, έναν μελλοντικό κόσμο όπου όλα τα ανθρώπινα πλάσματα, τα ζώα και τα φυτά θα ζουν και θα υπάρχουν με αρμονία, σεβασμό και ειρήνη.

  Απόφοιτοι του Δημοτικού κρατούν την "προσφορά τους" στον τιμώμενο από το Σχολείο τους συγγραφέα.Αυτά τα παιδιά είχαν ξεκινήσει των αγώνα για την ονοματοδοσία του Σχολείου από την 4η Δημοτικού και σήμερα βρίσκονται στην Α΄Γυμνασίου.

Με ένα τριαντάφυλλο εκ μέρους όλων των παιδιών, από τη μικρή πρωταγωνίστρια, και ένα φιλί από τη κ. Σαμαράκη σφραγίστηκε η όμορφη βραδιά του 42ου Σχολείου Αθηνων "Αντώνης Σαμαράκης. 

* Τα σχόλια των φωτογραφιών  ανήκουν στο πρόγραμμα της εκδήλωσης.

* Δίδαξε και επιμελήθηκε η δασκάλα  κ. Πολυάνθη Βουτσινά, με την αμέριστη συμπαράσταση του Δ/ντή κ. Στέφανου Αντωνακάκη, που όπως λέει η ίδια «…δίνει κάθε φορά την ευκαιρία να πραγματοποιήσουμε τις ιδέες μας και να ανοίξουμε τα φτερά μας…». 

* Συντελεστές της εκδήλωσης υπήρξαν η κ. Αικατερίνη Μανιμάνη, ο γυμναστής κ. Ανδρέας Ανδρεόπουλος, η κ. Γιούλα Αντωνακάκη, η κ. ΄Αντζελα Κασσωτάκη, η κ. Αλίσια Δημόγιαννη και η κ. Ελπίδα Δημόγιαννη.

* Το χορόδραμα αγκάλιασε η ζωγραφική σύνθεση  της Στ΄ τάξης με το δάσκαλό της κ. Θανάση Γεωργαρά, και βοήθεια δόθηκε από το σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του Σχολείου.

*Ευχαριστήρια εστάλησαν και στο Δήμο Αθηναίων (δικός μας σχολιασμός: έπρεπε να καλυφθεί η κενή καρέκλα που φάνταζε παραπονεμένη, ως το τέλος ) .

Παρέστησαν: η κ. Ελένη Σαμαράκη, ο δημοσιογράφος κ. Σεραφείμ Φυντανίδης , δημοσιογράφος, η πρόεδρος του Πανελλήνιου Πνευματικού Κέντρου "Ο ΦΙΛΩΝ" κ. Μαίρη Κεράνη-Σοφιανού και η Σύμβουλος κ. Κλειώ Παπανικολάου, η Σχολική Σύμβουλος κ. ΄Ολγα Ημέλλου, ο κ. Νίκος Κουρεμπανάς προγραμματιστής αναλυτής, ο κ. Δημήτρης Κουρεμπανάς, ηλεκτρονικός μηχανικός (αδελφός και ανεψιός της κ. Σαμαράκη), Δ/ντές γειτονικών Σχολείων, εκπρόσωποι της τοπικής κοινωνίας, η κ. Ρένια Πάσχου, αρωγός των προσπαθειών του Σχολείου, η κ. Ειρήνη Μπακοπούλου, ο προσωπικός γιατρός του Αντώνη Σαμαράκη κ. Θαλασσινός, η πυρινική γιατρός κ. Θαλασσινού.

  Στιγμές χαράς και συγκίνησης από τους παραβρισκόμενους

  Η κ. Ελένη Σαμαράκη με μαθήτριες του Σχολείου

  Μαθητές, με την κ. Σαμαράκη και την κ. Πολυάνθη Βουτσινά.

                    

                                                                                        Οι μαθητές του 42ου Σχολείου "Αντώνης Σαμαράκης"

    *   Είμαστε από τα παιδιά που αρχίσαμε τον μεγάλο αγώνα για να πάρει το σχολειό μας το όνομα «ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ»

Αρχίσαμε από την Γ΄ τάξη του Δημοτικού και του χρόνου, θα πάμε Β΄ Γυμνασίου.

Ελπίζουμε το έργο μας να το συνεχίσουν με τον ίδιο ζήλο, τα παιδιά του 42^ου Δημοτικού  Σχολείου Αθηνών.

Γκίτσα Μπεατρίς – Αλεξάνδρα

2^ο Πειραματικό   Γυμνάσιο  Αθηνών

Δημήτρη Πολυξένη

Πειραματικό Γυμνάσιο Σχ. Πανεπιστημίου Αθηνών

    *  Κάθε χρόνο σχεδόν στο τέλος της χρονιάς, παρουσιάζουμε ένα χορόδραμα  που αγκαλιάζει παιδιά απ’ όλο το σχολείο.

Φέτος, πάντα  με τη δασκάλα μας την κ. Πολυάνθη, δουλέψαμε με το ίδιο μεγάλο μεράκι και παρουσιάσαμε ένα έργο καρδιάς!

Κανένας δεν ήθελε να τελειώσει το χορόδραμα με τα – 80 παιδιά απ’ όλο το σχολείο μας!

Κάποια στιγμή όμως τελείωσε…

Αλλά τα μηνύματα που έστειλε ήταν τόσο μεγάλα, τόσο πολλά…

Λοιπόν να θυμάστε:

Όταν κάτι βγαίνει από την ψυχή των παιδική, τ ί π ο τ α δεν χάνεται…..

      Κι από το έργο μας

                                 Τ  ί π ο τ α  δεν χάθηκε!

    Γκίτσα Μπιάνκα (του χρόνου πάω Ε΄ Δημοτικού)

    *  Φέτος πήρα μέρος στο χορόδραμα που έστησε η κ. Πολυάνθη, η αγαπημένη μου δασκάλα, που όλοι την ξέρετε για τον υπέροχο  χαρακτήρα της, την υπομονή της και την αγάπη της για όλα τα παιδιά.

Μάζεψα ένα σωρό συγκλονιστικές αναμνήσεις,

Του χρόνου άραγε, τι θα σκεφτεί;

    Αγγελική Γεωργιουδάκη

   *  Πώς πέρασε ένας χρόνος…Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι μαζί του πέρασε και το καταπληκτικό μας χορόδραμα! Ένωσε 80 παιδιά απ’ όλες τις τάξεις και όλες τις εθνικότητες!

Στην αρχή είχα άγχος ότι δεν θα τα κατάφερνα, αλλά στο τέλος έγινε ακριβώς το αντίθετο! Όταν τελείωσε ήθελα να το ξαναπαίξουμε και δεν είχα κανένα άγχος πια...

Ένιωσα λες και πετούσα! Θα μπορούσα να το κάνω αυτό εκατοντάδες φορές, γιατί μου άρεσε πάρα πολύ και γιατί ένιωσα ευτυχία και χαρά μέσα μου… Και επειδή για πρώτη φορά έκανα κάτι όχι επειδή μου το είπαν οι άλλοι, ούτε επειδή ήταν αναγκαστικό, αλλά επειδή το έκανα για μένα!

Το χορόδραμα, μίλησε μέσα μου κι αυτό συνέβηκε σε όλα τα παιδιά που συμμετείχαν!  Ελπίζω να ξαναζήσουμε και του χρόνου τέτοια ευτυχία, όπως τη ζήσαμε εφέτος!

Κυρία, σας  ευχαριστούμε!

Κυρία Σαμαράκη, είδαμε το χαμόγελο σας και ξέρουμε ότι νιώσατε όσα νιώσαμε κι εμείς!

Φιλιά σε όλους!

  Ελένη Βογιατζή (κι εγώ του χρόνου πάω Ε΄ τάξη)

    *  Με  λένε Πηνελόπη.

        Στο χορόδραμα απήγγειλα κομμάτι από τον  «επιτάφιο» του Ρίτσου.  Φοβερή στιγμή - είπαν όλοι - ήμουν και ένα από τα ιδανικά.

Ανατρίχιασα  πολλές φορές όπως τη στιγμή που τραβήχτηκε  η κουρτίνα και φάνηκε το πορτρέτο του μεγάλου μας ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑΚΗ, που σήμαινε  ότι και σήμερα  είναι παρών για τα παιδιά όλου του κόσμου.

        Μα το κοινό χειροκροτούσε συγκινημένο και όταν από το πορτρέτο ‘σηκώσαμε δύο κόκκινα τριαντάφυλλα και τα αφήσαμε στα χέρια της κ. Ελένης Σαμαράκη που μας κοίταζε χαμογελαστή και δακρυσμένη. Η σκηνή ήθελε να πει ότι από ‘ κει ψηλά ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ στέλνει την αγάπη του στην λατρευτή του σύζυγο που τόσο τον αγάπησε και πάντα τον τιμά..

        Και η στιγμή με τις κορδέλες των 20 μέτρων που ανοίχτηκαν σ’ όλο το  γήπεδο; Είναι οι ιδέες του αξέχαστου  συγγραφέα που απλώνονται σαν ηλιαχτίδες σε όλη τη γη!!

            Αχ....Γιατί τέλειωσε το χορόδραμα;

    Πηνελόπη Αλυσανδράτου  (του χρόνου πάω κι εγώ Πέμπτη)

   *  Στο έργο ήμουν Ανατολίτης. Η αδελφή μου η Ιλβάνα έψαξε για την καλύτερη στολή. Ο φίλος μου ο Φράνκο ήταν κι αυτός Κινέζος και ο συμμαθητής  μου ο Τζο - που είναι από την Κίνα - ήταν κι αυτός Κινέζος . Ο Λευτέρης ντύθηκε Κοζάκος, ο Ίλγκερτ ντύθηκε Μανδαρίνος, η Βασιλική  Τσίπη Ινδιάνα, η Σλάβα Αφρικάνα....

Πού να τα θυμάμαι όλα...Βλέπετε συμμετείχαμε 80 παιδιά!!

Ήταν μαγεία!

  Σχετικά:   Διαβάστε ,   Πολυάνθη Βουτσινά - Δασκάλα

 &   εδώ    "42ο Δημοτικό Σχολείο "Αντώνης Σαμαράκης"