Όταν έσπρωξε τη μεγάλη καγκελόπορτα για να μπει μέσα αντίκρισε το μπάρμπα-Θωμά κουκουλωμένο με το χονδρό αδιάβροχο μουσαμά του να τρέχει κατ’ επάνω της, κάνοντας με τα χέρια του χαρούμενες κινήσεις, ενώ το πρόσωπό του έδειχνε κάποια ανείπωτη χαρά!

Την αγκάλιασε και τη φίλησε, μέσα στη νεροποντή, αψηφώντας τα πάντα, ακόμη και τα γερατειά. Νόμιζε πως ήταν παιδάκι, πως είχε κερδίσει την αιωνιότητα που κρυβόταν μέσα στα καταπράσινα δέντρα και στο μικρό δωματιάκι, που μέτραγε τη ζωή του.

Η ΄Ερση, έτρεξε. Αισθάνθηκε χαρά και ενθουσιασμό σαν να πέτυχε τον ωραιότερο σκοπό της ζωής της. ΄Οχι , γιατί έμαθε την ευχάριστη είδηση που, φυσικά, εγνώριζε  από πιο μπροστά αλλά γιατί θα ζούσε τη μεγάλη ευτυχία κοντά στα πλάσματα αυτά, που θεωρούσαν το παν χαμένο και που όμως, ήταν έτοιμα να δεχτούν τη δυστυχία με γέλια μελαγχολικά, όπωσδήποτε όμως με ελπίδες, χωρίς το αποκρουστικό μοιρολόι της απελπισίας…

   Και όταν πέρασαν πια οι πρώτες συγκινήσεις, τα πρώτα δάκρυα χαράς, οι πρώτες ευχάριστες πληροφορίες, η Ζερμαίν, άρχισε να εκδηλώνει τις σκέψεις της, τα όνειρά της, τις επιδιώξεις της με μια ασυνήθιστη χαρούμενη φλυαρία μπροστά στη μητέρα της και την ΄Ερση, που την άκουγαν σαν να πρόσεχαν τα μπερδεμένα λόγια  μιας μικρής παιδούλας που μόλις άρχισε να μπερδεύει τα λογάκια της καταλήγοντας σε μια απεριόριστη φλυαρία.

-     Ποιον πάλι,  απόρησε η μητέρα της…

Γέλασαν η μητέρα της με την ΄Ερση.

-    Δεν τον είδα αλλά ποιά σημασία έχει; Σήμερα το απόγευμα θα τον δω… ΄Ε, λοιπόν, σας ορκίζομαι πως θα τον σκαμπιλίσω!

-    Τι μου ‘κανε; Αυτός ξέρει… πού θα μου πάει, όμως…!

-    Καλά… αν το βράδυ … δε συμμορφωθεί προς «τας υποδείξεις μου» θα γίνει μεταξύ μας «μακελειό»!

-    Ξέρω  τι λέω μαμά. ΄Ετσι δεν είναι ΄Ερση;

Η Ζερμαίν έκανε τη θυμωμένη.

-  Τον υποστηρίζεις … Είσαι παλιοκόριτσο…        ΄Υστερα, γυρίζοντας προς τη μητέρα της.

-    Ποιος είναι παλιάνθρωπος, μαμά; Πετάχτηκε από τη θέση της η Ζερμαίν…

-    Είπα …  το ομολογώ, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι επειδή το είπα είναι και η … πραγματικότητα…

-    Δεν μου λες μαμά, τώρα εδώ που τα λέμε, χωρίς δηλαδή σαχλαμάρες, ήθελα να σ’ ερωτήσω κάτι. ΄Υστερα από την ευχάριστη τροπή που πήραν τα πράγματα, μπορούμε  να βοηθήσουμε τον Αλέκο να βγάλει το Πολυτεχνείο;

-    Αμφιβάλεις γι’ αυτό Ζερμαίν; Κι αν ακόμα δεν μας ήταν δυνατόν, πάλι δεν θα δείχναμε αδυναμία.

-    Ναι …

-    Μάλιστα!

-    Φυσικά.

-    Μα … γύρω στις επτακόσιες πενήντα ή οκτακόσιες …

-    Βεβαίως.

-    Απόλυτα.

-    Η ΄Ερση, μπήκε στη μέση.

Η μητέρα της Ζερμαίν έκαμε πως την αγριοκοίταξε.

- Ευχαριστώ κυρία Λίλιαν.
Η Ζερμαίν, μπήκε στη μέση.

     Βεβαιότατα. ΄Αλλωστε,  της το ‘χω πει εγώ πιο μπροστά.

-    Ορίστε! Στο ‘χει πει κι η μαμά κι εσύ δεν εννοείς να βάλλεις μυαλό. Για τελευταία φορά στο συγχωρώ. Τελεία και παύλα, λοιπόν. Ως εδώ. Τώρα, πες μου, Ερσούλα, τι ήθελες να πεις;
΄Ηθελα να πω ότι επί του παρόντος, δεν πρέπει να πάρεις τέτοιες αποφάσεις. Ο Αλέκος ένα χρόνο θέλει να πάρει το δίπλωμά του. Εγώ είμαι φοιτήτρια και ξέρω πόσα έξοδα χρειάζονται. Το ποσόν αυτό των εκατό χιλιάδων, μπορεί να καλύψει όλα τα έξοφά του μαζί με την άνετη συντήρησή σας. Αν θέλεις να κάμεις οικονομία δεν πρέπει ν' αρχίσεις απ' το αυτοκίνητό σου... 

- Πολύ ορθά συμπέρανε η μητέρα

-     Από μένα! Απάντησε η ΄Ερση. Εγώ επί παραδείγματι δεν χρειάζομαι. Δεν προσφέρω παρά ένα περιττό, πολύ περιττό έξοδο. ΄Αλλωστε, όπως κι αν είχε το πράγμα, εγώ δεν θα μπορέσω  να μείνω μαζί σας, περισσότερο από δέκα μέρες, γιατί θα ‘ρθει ο μπαμπάς μου.

     Η Λίλιαν, είχε χλομιάσει. Πώς να συμφωνούσε και πώς να αρνηθεί; Αν ήξερε η κόρη της πως ο μπαμπάς αυτός ήταν ο πατέρας της; αν ήξερε πως η ΄Ερση ήταν αδελφή της από άλλη μητέρα; Εκείνη τη στιγμή το μυαλό της πέταξε μακριά.  Τα «αν»,  ήταν αδύνατον να τα συλλάβει σαν υπόθεση, γιατί, οι υποθετικές ερωτήσεις ανταποκρίνονταν σε θετικές τραγικές απαντήσεις! Αυτόματα, ξεσκεπάστηκε μέσα της μια μικρή λεπτομέρεια - τόσο δούλα -,  ολιγόστιγμη που χώρεσε  την επαφή δυο νεανικών κορμιών κάτω από πυκνές φυλλωσιές των δέντρων, σ΄ ένα σούρουπο γλυκό μα, με χίλιες φορές πιο γλυκό τον πόνο που έφερε το σπαρτάρισμα στις ερεθισμένες αισθήσεις των δυο κορμιών που οι χυμοί τους ανακατεύτηκαν κι έγιναν μίγμα αδιάλυτο ησυχάζοντας ήρεμα μέσα σ’ ένα ροδοκόκκινο κουκούλι…

     Ωραίος και αθώος δικαστής, που άθελά του επέβαλε την τιμωρία, χωρίς επιείκεια. Γυμνή έκφραση, σαν τη γυμνή επαφή δυο κορμιών μέσα στη φλόγα της ηδονής. Γυμνή η τιμωρία σαν το γυμνό ξέσπασμα της σάρκας, που τράνταξε σπασμωδικά δυο κορμιά, για μια μόνο στιγμή. Στιγμή ανείπωτου φευγαλέου ηδονισμού, τον οποίο η ίδια η φύση χάρισε στο κορμί. Αλλά, αφού η ίδια η φύση είναι ο δωρητής, γιατί να θέλει να  αντικαταστήσει  το ωραίο αυτό δώρο με μια παράλογη τιμωρία; Γιατί να ζητάει απ’ το κορμί για εξαγορά λίτρα, τα οποία εκείνο είναι υποχρεωμένο να ψάξει και να βρει μέσα στο άπειρο; Το εδώλιο του κατηγορούμενου σε ποιόν πρέπει να προσφερθεί; στη φύση που δώρισε την ηδονή ή στο κορμί που δέχτηκε μέσα του τη φύση;

-    Χρειάζεται συζήτηση γι’ αυτό Ζερμαίν μου;

-    Μια άλλη αθώα απάντηση της μικρής αναστάτωσε ξανά σκέψεις και αισθήσεις.

      Σκηνοθετημένες ερωταπαντήσεις των δυο αδελφών; Μόνο η μητέρα που έζησε την τραγικότητα της ιστορία και γνώριζε την άγνοια των δύο κοριτσιών, δεν μπορούσε, παρά να χαμογελάσει πικρά μέσα της, να κλάψει και να τοποθετήσει την άγνοια στη μοιραία θέση της, που παρουσίαζε δυο πλευρές: Την αθωότητα και τη φυσιολογική σύμπτωση. Ο ενθουσιασμός της Ζερμαίν μπροστά στο γεγονός  ήταν αληθινός και οι λογικές απαντήσεις της ΄Ερσης, στην ίδια περίπτωση, έπρεπε να συμφωνήσουν με την άποψη και θέληση του πατέρα της.  Η Λίλιαν,  δεν μπορούσε να παίξει πια κανένα ρόλο. Η αυλαία ήταν πια στη διάθεση του σκηνοθέτη και των μηχανικών στο θέατρο της μεγάλης  στιγμής. Και τα τρία αυτά ταμπλώ προγραμμάτιζαν το ίδιο έργο, με μόνη τη διαφορά πως άλλαζε το χρώμα και το μέγεθος των ψηφίων.