Aπό το Νίκο Σπυρόπουλο,
δάσκαλο,  Αντιπρόεδρος Ένωσης Συλλόγων Γονέων 7^ου Δ.Δ Δήμου Αθηναίων

  Πρόσφατα, για μια ακόμα φορά , παρακολουθήσαμε από μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό έναν ακόμα τηλεμαραθώνιο που σκοπό είχε τη συγκέντρωση χρημάτων για λογαριασμό του ιδρύματος «Ελπίδα», ώστε να κατασκευαστεί   το Παιδιατρικό Ογκολογικό Νοσοκομείο.

  Σίγουρα η κατασκευή ενός τέτοιου έργου θα αποτελέσει διέξοδο για την αντιμετώπιση ενός οξύτατου κοινωνικού προβλήματος, ο χρόνος όμως που έχει απαιτηθεί ως τώρα για τη συγκέντρωση των χρημάτων καθώς και τα πρόσωπα που ηγούνται  αυτής της προσπάθειας δημιουργούν ορισμένα εύλογα ερωτηματικά…!

  Το ίδρυμα «Ελπίδα» ιδρύθηκε το 1990 από τη Μαριάννα Βαρδινογιάννη και ένας από τους  βασικούς σκοπούς του… ήταν η ανέγερση αυτού του νοσοκομείου.

Δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει και τα χρήματα γι’ αυτόν το σκοπό, τόσο από το υστέρημα της σύνταξης του κυρ-Μήτσου όσο και από τα «μαύρα» του Καζίνο Λουτρακίου (που πρέπει να διαφημιστεί κι αυτό για το φιλανθρωπικό του έργο…)έχουν τον αμάζευτο…Ωστόσο η Πρόεδρος του ιδρύματος κ. Μαριάνα Βαρδινογιάννη όλα αυτά τα χρόνια  ως μεγάλη ευεργέτιδα…συλλέγει τίτλους και βραβεία  για την προσφορά της…(;)

  Μόνο που πολλοί από τους πραγματικούς Έλληνες ευεργέτες των δυο προηγούμενων αιώνων πέθαναν πάμφτωχοι ,έχοντας δαπανήσει όλα τους τα χρήματα στο φιλανθρωπικό τους έργο, χωρίς έστω να κηδευτούν δημοσία δαπάνη

  Σε συνέντευξη της Προέδρου του ιδρύματος «Ελπίδα» ακούστηκε πως την εξέπληξε και τη συγκίνησε το χρηματικό ποσό που πρόσφερε ο σύζυγός της. Αυτό όμως δεν ήταν μεγαλύτερο από την αξία ενός αυτοκινήτου τους ή από το κόστος για την οργάνωση μιας οικογενειακής τους εκδήλωσης. Εξάλλου  το ποσό που έχει να λάβει, ως μεγαλομέτοχος του συγκεκριμένου τηλεοπτικού σταθμού, από τα κέρδη που άφησαν οι διαφημίσεις τη συγκεκριμένη ημέρα είναι σαφώς πολλαπλάσιο του ποσού της προσφοράς του!

  Όλα αυτά βεβαίως συμβαίνουν σε μια χώρα που την έχουν στην κυριολεξία κοιμίσει οι κερδοσκόποι και οι νταβατζήδες. Στη σύγχρονη Ψωροκώσταινα που τα υπερκέρδη των τραπεζών από την υπερχρέωση των ελληνικών νοικοκυριών την εντάσσουν, όπως μας λένε οι «ειδικοί», στις ταχέως αναπτυσσόμενες χώρες ενώ από την άλλη οι κρατικές δαπάνες (από τα χρήματα που φορολογούμαστε) και οι συνθήκες, όσο αφορά τους τομείς της Παιδείας, της Υγείας και της Κοινωνικής Πρόνοιας  έχουν πιάσει πάτο.

   Ένα είναι σίγουρο. Αν η οικογένεια  Βαρδινογιάννη δαπανούσε ένα ποσό απειροελάχιστο σε σύγκριση με αυτά που διαθέτει, το νοσοκομείο αυτό θα μπορούσε να το έχει κατασκευάσει εξολοκλήρου   μέσα σε  λίγους μήνες (το οφείλει άλλωστε στα παιδιά που αρρώστησαν ή πρόκειται ν’ αρρωστήσουν από τα ντουμάνια των διυλιστηρίων τους  και την πετρελαιοχαβούζα του Αργοσαρωνικού).

  Τώρα που το σκέφτομαι, ως γέννημα θρέμμα  Βάζελος, μήπως θα ‘πρεπε να κάνουμε κι έναν τηλεμαραθώνιο για να δούμε επιτέλους πρωτάθλημα…; Λέω μήπως…!