ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΑΣΙΝΟΣ

    ΠΟΙΗΣΗ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ
Καθηγητή μαθηματικών, συγγραφέα
   μέλους του Δ.Σ. και ιδρυτής του Τμήματος Φιλοσοφίας "ΦΙΛΩΝΑ" 

prasin.jpg

 Π ρ ό λ ο γ ο ς

    Στο μυριόστροφο ποίημα της Φύσης ωραιότερος στίχος είναι το φως μουσικότερος ήχος η αύρα του ανέμου, όταν αυτή περνά το γαλάζιο αντηχείο της θάλασσας ή το φαιό του βουνού ή το σμαραγδένιο του δάσους, δυναμικότερη μαθηματική παρουσία, η σφαίρα, βαθύτερη φιλοσοφία, το Είναι του.

   Τα Μαθηματικά, η Ποίηση και η Φιλοσοφία είναι οι τρεις συνάλληλοι μυσταγωγοί του ΄Οντος, που πρωτοεμπνέονται από τη Φύση. Τα ιδιώματα την αλληλοπεριχώρηση και την από κοινού διάβασή τους στο Ον επιχειρούμε να εξετάσουμε στα επόμενα.

 Η ΠΟΙΗΣΗ

    Η Αληθινή ποίηση είναι μια αστραπή της ψυχής μεταξύ άκτιστου και κτιστού Είναι. Η διαφορά δυναμικού μεταξύ ενθαδικού και επέκεινα ηλεκτρίζει έντονα τη ψυχή του μεγάλου ποιητή’ ο ποιητικός του πήγασος ανεβαίνει τότε την ιονόσφαιρα του πνεύματος και προχωρεί ταχύτατα μέχρι και την εξώσφαιρα του κτιστού. Τότε μ’ ένα φτερωτό άλμα βρίσκεται στο ουράνιο διάστημα του άκτιστου. Εκεί οι φωσφόρες ακτίνες που συντηρούν και χαριτώνουν το κτιστό. Εκεί η συναύγεια του Κάλλους, της Αλήθειας και της Αγάπης σε κλίμα ανεσπέρου ειρήνης, παντός νοήματος υπερτέρας .   Εκεί άσμα ασίγητο εορταζόντων και μακαρίας ηδονής εντρυφουμένων. Εκστατικός ο ποιητής από τη χαριτωμένη αρπαγή του κατεβαίνει μ’ ένα δώρο στη γη: το ποίημα του μνήμη μιας εξωκόσμιας διαδρομής. Το ορατό απολίθωμα μιας ηφαιστειακής έκρηξης του συναισθήματος κάτω από τον έρωτα της τέλειας ομορφιάς το μοναδικό άγαλμα του λόγου το οποίο επιβιώνει μεταξύ άλλων ατελέστερων, που καταστρέψει το αστροπελέκι της έμπνευσης.

   Η αληθινή ποίηση αφήνει το κάλλος να σκέπτεται. Μεταγλωττίζει στίχους από το Ποίημα της Φύσης, ακτινοσκοπεί κρυμμένα τοπία της υπεροχότερα των φανερών, αγγίζει τα γύρω της πράγματα οικειότερα και σφικτότερα από τη συνηθισμένη αφή των αισθήσεων, αντικρίζει την ανατολή του ήλιου, αλλά από κει σε μια μακρινότερη προοπτική της θεάται την Ανατολή όλων των ανατολών.

   Η αληθινή ποίηση συνοψίζει όλες τις άλλες τέχνες. Ζωγραφίζει ξωτικά με τους στίχους, σμιλεύει σαν τη γλυπτική την έκφραση, κτίζει αρχιτεκτονικούς ρυθμούς  του λόγου, δονεί μουσικές αρμονίες με την ενορχήστρωση των λέξεων. Ξεπερνά όμως τις άλλες τέχνες στο σημείο εκείνο που με την αλτικότητα των νοημάτων της δραπετεύει στη μεταφύση του πνεύματος και έτσι προβάλλει συγκλονιστικότερα το ενθαδικό του επέκεινα.

   Η αληθινή ποίηση καταπραΰνει τα πάθη κάτω από την εξαγνιστική λάμψη του κάλλους και μεταμορφώνει τη λύπη –αυτή την οδυνηρή φυλακή των δυνάμεων της αγάπης –σε Μούσα των στίχων της.

   Η αληθινή ποίηση οδηγεί την ψυχή στη μεγάλη σιωπή την οποία στο Ποίημα της Φύσης καταφάσκει η αστροθύελλα του νυχτερινού ουρανού.

   Η αληθινή ποίηση λοιπόν διαπορθμεύει νέκταρ και αμβροσία από ουράνια σε επίγεια ακρογιάλια.

 H  ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

   Η αληθινή Φιλοσοφία είναι η διάβαση του όντος και η πορεία προς τον Οντα. Το ον είναι ό,τι δεν υπάρχει αφ’ εαυτού ή ό,τι υπάρχει χωρίς να το ξέρει ή ό,τι αυτογνωρίζεται μερικώς. Ο Ων είναι ο αυτοϋπάρχων, Εκείνος που μπροστά του ολόκληρη η σφαίρα του Είναι παρουσιάζεται ελευθερία και ολόκληρη η διαδρομή του Γίγνεσθαι φαίνεται ακινησία.

Η αληθινή Φιλοσοφία είναι το «νόστιμον ήμαρ» της Αλήθειας. Η Αλήθεια κατέχει την τέλεια Γνώση, η τέλεια Γνώση είναι απειρόευρη, απειροβαθής και ακύμαντη. Η ανθρώπινη γνώση ως τοπική, έγχρονη, ανακαλυπτόμενη και αμφιβάλλουσα δεν είναι τέλεια. Η επίγνωση του περιορισμένου και ανευκρινούς γνωστικού μας βλέμματος μαζί με την ακατάσχετη επιθυμία να γνωρίσομε τέλεια και δια μιάς το παν, συνιστά την ενδοξότερη αδυναμία μας.

   Η αληθινή φιλοσοφία βλέπει στη φύση το πολύ μικρό να μικρογραφεί το πολύ μεγάλο και το πολύ μεγάλο να μεγαλογραφεί το πολύ μικρό. Ζητά να νοήσει την αίσθηση και να αισθανθεί την νόηση. Στις όψεις των ορατών βλέπει τα νεύματα των αοράτων.

Συνειδητοποιεί πως η μεγαλύτερη θλίψη στη ζωή μας οφείλεται στο ότι αντιμετωπίζομε το αιώνιο με εφημερική προοπτική αιωνιότητας» και το μεγαλύτερο λάθος, ενώ είμαστε κτιστοί αυτονομούμαστε ως άκτιστοι. Ζει εντονότερα τη ζωή όταν σκέπτεται το θάνατο.

    Η αληθινή Φιλοσοφία, ενώ διαπιστώνει την αδυναμία της σκέψεις μας να συλλάβει όλο το επιστητό εν τη συναφεία του, ενώ αντιλαμβάνεται ότι όσο αυξάνεται η γνώση τόσο μεγαλώνει η άγνοια, ενώ παρατηρεί ότι τελικά η πολυφωνία των φιλοσοφικών συστημάτων και οι ατελείωτοι διαλεκτικοί δρόμοι τους δικαιώνονται περισσότερο στο να εμποδίζουν το πνεύμα να υπνώττει ανίερα μπροστά στο θαύμα του Είναι, πριν από την ιερή σιγή που αποφασίζει θυμάται μόνο 7 λέξεις: άπειρο, αλήθεια, κάλλος, ελευθερία, αγάπη, το όν και ο Ων. Επειδή όμως η αλήθεια είναι απειρόχωρη και το κάλλος απειροπτέρυγο έχομε 5 λέξεις: άπειρο, αγάπη, ελευθερία, το ον και ο Ων. Επειδή πάλι η αγάπη είναι το άπειρο του συναισθήματος και η ελευθερία το άπειρο της βούλησης, μένουν 3 λέξεις: το άπειρο, το ον και ο Ων. Επειδή τώρα το άπειρο στεγάζει το ον, μένουν 2 λέξεις το άπειρο  και ο Ων. Επειδή τέλος ο Ων είναι το ενυπόστατο άπειρο μένει μια λέξη ο Ων.

    Η αληθινή Φιλοσοφία λοιπόν είναι η μελέτη του απείρου και η μνήμη για τον ΄Οντα, μέσα κι από το ελάχιστο σκίρτημα του κτιστού Είναι.

 ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ

   Τα Μαθηματικά είναι ο άπειρόκαλλος κόσμος της Νόησης, που υψώνει τη ψυχή από την ανήσυχη αστάθεια του γίγνεσθαι στην ειρηνική σταθερότητα του Είναι. Με τα Μαθηματικά το πνεύμα αποσύρεται σε μια νοερή ησυχία κατά την οποία διακόπτεται η ανάμνηση του υλικού κόσμου, σταματά η εισβολή ματαίων λογισμών που οδηγούν στην αμετρία της ψυχής και η συνείδηση στην ήρεμη ατμόσφαιρα της καθαρής σκέψης διακρίνει καλύτερα και ψηλαφεί ασφαλέστερα το αόρατο ημισφαίριο της ανθρώπινης ύπαρξης. ΄Ετσι φωτίζονται καλύτερα τα βαθύτερα μύχια της Νόησης, η οποία διαπιστώνεται τώρα ως αποκλειστικός δημιουργός ολόκληρου του μαθηματικού σύμπαντος, του οποίου η δημιουργία ξεκίνησε από την αρχική έκρηξη της μονάδας και του σημείου, μέσα στην απεραντοσύνη του άπειρου.

   Το άπειρο, αυτή η λάμψη της Νόησης με το μεγαλύτερο βεληνεκές, βρίσκει στα Μαθηματικά τη ζωηρότερη αυτοσυνειδησία και εκδηλώνει τη γονιμότερη δραστηριότητα. Ας το βιώσομε τώρα έστω σε δυο περιπτώσεις: έτσι στη γνωστή μας ακολουθία των φυσικών αριθμών 1,2,3 …, η οποία δεν τελειώνει ποτέ, όλοι οι επόμενοι αριθμοί έλκονται από το άπειρο’ τα αποσιωποιητικά το φωνάζουν. Αλλά και η σφαίρα (ή ο κύκλος που είναι το αντίστοιχο της σφαίρας στις δύο διαστάσεις,) αυτή η υπέρτατη πλησμονή της ισότητας και της συμμετρίας μέσα από το πεπερασμένο της μέγεθος μας δίνει την πιο καλλιτεχνική ορατότητα του απείρου, αφού είναι ο τόπος των αναρίθμητων σημείων που απέχουν από το κέντρο της, όσο είναι η ακτίνα της.

    Τα Μαθηματικά είναι η μόνη διεθνής γλώσσα με τη μεγαλύτερη ακρίβεια, πυκνότητα και σαφήνεια, ώστε πολλές φορές στενογραφεί ένα αμέτρητο πλήθος πληροφοριών σε ελάχιστη έκφραση.

    Μόνο στα Μαθηματικά συμβαίνει η σύμπτωση του νοείν προς το Είναι. Μόνο στα Μαθηματικά το ανθρώπινο πνεύμα ως αποκλειστικός δημιουργός τους, αισθάνεται οντολογική ελευθερία και κατέχει την τέλεια γνώση τους.

    Τα Μαθηματικά, αυτή η αγνή και υψηλή σκέψη, που πραγματώνει αφ΄ ενός η καθαρότητα και η δύναμη της αφαίρεσης και αφ΄ ετέρου η συχνή χρήση του απείρου, επιτρέπουν στο πνεύμα να απολαμβάνει μια σπάνια εμπειρία άνεσης και ανάτασης που σε μια στιγμή αισθάνεται ελεύθερο από τα δεσμά της ύλης και νηφάλιο από τη ρευστότητα του γίγνεσθαι. ΄Ετσι τα μαθηματικά παρουσιάζονται ως ένα είδος μεταφυσικής, την οποία απολαμβάνουν όσοι την θελήσουν και την επαληθεύουν όσοι την απολαύσουν, πιστοί και άπιστοι.

ΠΟΙΗΣΗ – ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

      Η Φιλοσοφία και η Ποίηση κάτω από το θαυμασμό και την αγάπη του Είναι δημιουργούν το ίδιο γινόμενο του Ειδέναι: κάλλος  Χ  αλήθεια. Η διαφορά βρίσκεται σ’ αυτό το σημείο: Η Ποίηση αφήνει την Αλήθεια να εκπορεύεται από το Κάλος, ενώ η Φιλοσοφία αφήνει το Κάλος να εκπορεύεται από την Αλήθεια. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο πως  στην αρχή της ιστορίας βρίσκονται αχώριστες.

    Και τις δύο συγκλονίζει η συναρπαστική φαντασμαγορία των όντων και επίμονα επιδιώκουν να εισδύσουν στα έσχατα μυστήρια της ύπαρξης. Εδώ όμως η Ποίηση με την έκφρασή της παρουσιάζεται πιο αψίκορη από την Φιλοσοφία, της οποίας η διαλεκτική θυμίζει την τάξη και τη σαφήνεια της επιστήμης. Δηλαδή απλούστερα θα διατυπώναμε ότι με τον ίδιο αριθμό λέξεων η ποίηση αγκαλιάζει μεγαλύτερο γνωστικό ορίζοντα από τη φιλοσοφία. ΄Ετσι ενώ οι στίχοι κυνηγούν το άπειρο, οι στοχασμοί το μελετούν με περίσκεψη. Η ποίηση αγγίζει τον πυρήνα των πραγμάτων περισσότερο με το συναίσθημα και τον κοιτάζει μέσα από τα παράθυρα των αισθητών, ενώ η Φιλοσσοφία τον θεωρεί μέσα από τα άδυτα της Νόησης και διαπιστώνει ότι τα φαινόμενα είναι η αντανάκλαση του πυρήνα.

       Η ελευθερία του Ειδέναι είναι η αλήθεια και η τρυφή του το κάλλος που την συνοδεύει. Αν το κάλλος δεν συμπορεύεται με την αλήθεια τότε είναι απατηλό. Πόσες σειρήνες των στίχων προδίδουν άγνοια από το ΄Ασμα ασμάτων του Είναι και πόσες σαγήνες του λόγου δεν είναι άδειες από αλήθεια!  ΄Ετσι το κάλλος διεζευγμένο από την αλήθεια ναρκώνει πολλές  φορές την ανώτερη κρίση και την εκτρέπει σε λαθεμένα μονοπάτια, που οδηγούν σε λογικά αδιέξοδα. Λυδία λίθος αυτής της αποπλάνησης είναι η έλλειψη της εσωτερικής ειρήνης.   Αυτό όμως είναι επόμενο, αφού τώρα το γινόμενο κάλλος  Χ  αλήθεια, ή είναι ή βρίσκεται κοντά στο μηδέν. Η τέλεια αλήθεια συναυγάζει με το τέλειο κάλλος, ακόμα κι όταν αποδοθεί με την πιο απλή έκφραση. Το διαπεραστικό κάλλος της εγείρει τότε το Νου, κατακαίει το ψεύδος, ελευθερώνει από τα πάθη και ανάβει στη καρδιά με νηφάλια μέθη τον ΄Ερωτα της Αγάπης.

         Στην αληθινή λοιπόν ποίηση οι στίχοι γίνονται στοχασμοί, ενώ στην αληθινή φιλοσοφία οι στοχασμοί είναι ποίηση.

 ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ – ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ

 Τα Μαθηματικά και η Φιλοσοφία έχουν κοινό ιδανικό τη σοφία. Τα Μαθηματικά με τον τρόπο τους αγγίζουν τη σοφία στο αντικείμενό τους, η Φιλοσοφία όμως κατευθύνεται στη σοφία για όλα τα όντα, εμπνεόμενη και ενθαρρυνόμενη από την τοπική επιτυχία των Μαθηματικών.

     Και οι δύο χρησιμοποιούν το άπειρο: Τα μαθηματικά ως ωστική δύναμη  της δημιουργίας τους και ως χώρος που περικλείει όλα τα αντικείμενά τους. Η Φιλοσοφία χρησιμοποιεί αυτό το αναπάντεχο γνωστικό όπλο και δώρο, σαν την υψηλότερη εξέδρα από την οποία μπορεί να ρίξει με μιας ένα απέραντο αλλά πανοραμικό βλέμμα στα αναρίθμητα τοπία του Είναι, ένα βλέμμα που μας κάνει και μεις οι κτιστοί να αισθανόμαστε μια υπαρξιακή απεραντοσύνη. Εν τούτοις αυτή η σκοπευτική ματιά του απείρου μοιάζει σαν τη νυχτερινή αστραπή που φωτίζει τα μάτια ενός παρατηρητή, ο οποίος έτυχε να επισκεφθεί νύχτα ένα πρωτόγνωρο τοπίο της Φύσης’ όμως η βραχεία λάμψει της αστραπής στο σκοτεινό τοπίο δεν επιτρέπει καθόλου περιθώρια περιγραφής καμιάς λεπτομέρειας από την ομορφιά που τον διαπέρασε.

         Και οι δύο πολιορκούν το μυστήριο του Είναι αλλά στα μαθηματικά όντα, συμπίπτει όπως είδαμε το Είναι με το Νοείν, επειδή ο άνθρωπος τυγχάνει δημιουργός τους. Στην υπόλοιπη σφαίρα του Είναι, στην καλύτερη περίπτωση του Ειδέναι, έχομε μόνο αρμονία του νοείν προς το Είναι, με κάποιο έλλειμμα μυστηρίου, απροσπέλαστο για τον άνθρωπο, επειδή ακριβώς δεν είναι δημιουργός της.

         Η αληθινή Φιλοσοφία της Φύσης είναι σήμερα η θεωρητική Φυσική. Εδώ η επιστήμη δια μέσου των μαθηματικών γίνεται αληθινή Φιλοσοφία, ενώ η Φιλοσοφία που δεν ενσωματώνεται στη θεωρητική Φυσική μένει μετέωρη. Πράγματι η ενιαία αρχή της Φύσης, που ζητούσαν κάποτε οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι, σήμερα τη ζητούν οι θεωρητικοί φυσικοί στη θεωρία του ενιαίου πεδίου, εκεί που οι ιδέες τους απομακρυσταλλώνονται κάτω από μια δύσκολη, αλλά περίκομψη μαθηματική γλώσσα. Η ατομική θεωρία του Δημόκριτου σήμερα έχει την αντίστοιχη θεωρία των στοιχειωδών σωματιδίων, όπου πάλι η σοφή μαθηματική γλώσσα γίνεται το «μικροσκόπιο» του αφάνταστα μεγάλου, όταν στην Κοσμολογία εξετάζει ολόκληρο το Σύμπαν στην  ιστορία και το μέλλον του.

       Τα Μαθηματικά δείχνουν στη Φιλοσοφία τη δυνατότητα ύπαρξης ενός άϋλου άρα αχωρόχρονου κόσμου αντικειμένων. Εξάλλου με την εισαγωγή των αξιωμάτων η αληθέστερη των επιστημών οριοθετεί την απόδειξη και υποδείχνει σε ορισμένες περιστάσεις του Ειδέναι μια ανώτερη γνωστική πηγή: την ενόραση. Εξ άλλου η φευγαλέα στιγμή και η ασύλληπτη ρευστότητα του γίγνεσθαι καθηλώνονται με τους αριθμούς, που προκύπτουν από οριακές διαδικασίες, στις οποίες πρωταγωνιστεί πάλι το άπειρο. Βέβαια στο σημείο αυτό το ανθρώπινο πνεύμα ξεπερνά τον εαυτό του.

           Ώστε η αλήθεια των Μαθηματικών ερεθίζει τη Φιλοσοφία να οραματίζεται διαρκώς ένα ανώτερο ειδέναι των όντων, που τελειώνει μαζί με το άπειρο

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ – ΠΟΙHΣΗ

    Τα  Μαθηματικά και η Ποίηση συναντώνται σ' ένα κοινό ιδεώδες: την τέλεια τέχνη. Αλλά ενώ η τέλεια τέχνη εφάπτεται με τα Μαθηματικά, η Ποίηση προχωρεί σε μια τελειότητα που την βρίσκει όμως πάντα ατέλεστη.

    Τα Μαθηματικά χειρίζονται τέλειες έννοιες, έχουν απόλυτη ακριβή γλώσσα, γι' αυτό και δημιουργούν τέλειες σχέσεις και αρμονίες στον κόσμο τους.

    Η αληθινή Ποίηση μοιάζει με τα Μαθηματικά, όταν ψάχνει για μια αρμονία του λόγου τέτοια, που και η παραμικρή πρόσθεση ή αφαίρεση ή μετακίνηση μια λέξης μειώνει ή αφανίζει, είτε την μουσικότητα του λόγου είτε την αλήθεια που είναι έφιππη στους στίχους. Εξ άλλου κάθε γεωμετρικό σχήμα είναι ένα ποίημα της μονάδας. Κάθε άρρητος ή ασύμμετρος αριθμός ένα ποίημα του απείρου. Αξιοπρόσεκτοι παραμένουν τρεις διάσημοι ασύμμετροι αριθμοί που λειτουργούν με έκτακτη συχνότητα στη φύση και στην πράξη :                                                  Ο e=1=1=1/1=1/1x2=1/1x2x3=.....=2,71828 ο αριθμός της συνεχούς μεταβολής, ο π=3,14159 ... ο αριθμός του κύκλου, ο φ, αριθμός της χρυσής τομής, που καταγγέλλει σε πολλές περιπτώσεις την αρμονία της φύσης.

    Σκοπεύοντας τώρα τον κύκλο ή τη σφαίρα, στα οποία συλλειτουργούν άπειρες ισότητες, μπορούμε να καταλάβομε για το ποίημα της φύσης κατακοσμείται από κύκλους και σφαίρες, αν κοιτάξομε τον ουράνιο θόλο και τη νύχτα και την ημέρα. Αλλά ας σταθούμε στη πιο σημαντική σφαίρα και στο πιο σημαντικό κύκλο που θα μπορούσαμε ίσως να σκεφτούμε: αν η ωραιότερη περίληψη στη μορφολογία της Φύσης είναι το ανθρώπινο σώμα, η ωραιότερη περίληψη της μορφολογίας του ανθρωπίνου σώματος είναι το πρόσωπο, εκεί που η ύλη παρουσιάζει τη μεγαλύτερη αγωγιμότητα του κάλλους. Ασφαλώς τώρα η ωραιότερη περίληψη του προσώπου είναι ο οφθαλμός, ο οφθαλμός είναι σφαίρα, η ίριδα του οφθαλμού είναι κύκλος, από την κόρη της ίριδας, που είναι ο πιο μικροσκοπικός κύκλος του οφθαλμού, περνά στη συνείδηση όλη η απεραντωσύνη του έναστρου ουρανού.

   Το φως είναι η αϋλότερη αισθητή ύλη. Κανένα ποίημα δεν μπορεί να αποδώσει καλύτερα από την  όρασή του, το ασχήματο αλλά το έκπαγλο κάλλος του. Μόνο οι παρακάτω εξισώσεις του Maxwell

μπορούν να νοήσουν το φως, προσφέροντας έτσι ένα γνωστικό συμπλήρωμα στην όραση, όταν βέβαια η σκέψη διεισδύσει στην μαθηματική τους υπόσταση.

      Η Φύση δονείται από μαθηματικούς ρυθμούς, η ποίηση αισθάνεται ένα έλλειμμα τέχνης που απουσιάζει και από τη Φύση και από τα Μαθηματικά. Μέσα από την υψηλή τέχνη των στίχων ο μεγάλος ποιητής και μέσα από το αφηρημένο κάλλος των αριθμών και σχημάτων ο μεγάλος Μαθηματικός, συναντώνται και κοινωνούν την φανερή αλλά και μυστική αρμονία της φύσεως κι από κει δραπετεύουν κι οι δύο με τις πτέρυγες του απείρου στο αρχέτυπον  Κάλλος του άκτιστου Είναι.

ΠΟΙΗΣΗ – ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ – ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ

     Η Ποίηση η Φιλοσοφία και τα Μαθηματικά, οι τρεις ψηλότερες κορυφές της ίδιας οροσειράς του ΄Οντος, δηλαδή του ανθρώπινου πνεύματος, τελικά αλληλοβλέπονται και αλληλοσυμπληρώνονται στα μεγάλα αινίγματα της γνώσης. Πολλές φορές και οι τρεις δοκιμάζουν ν΄ανοίξουν τις κλειστές θύρες των μυστηρίων της, κάθε μια με ιδιαίτερη προσπάθεια. Τώρα λοιπόν θα ρωτήσομε και τις τρεις να μας μιλήσουν, βραχύτατα όμως, για την έκπληξη που δοκιμάζουν μπροστά στο όν, το άπειρο και τον ΄Οντα.

       Για το όν λοιπόν η Ποίηση εντυπωσιάζεται από τη ζεστή και όμορφη επαφή του, η Φιλοσοφία για το ταξίδι του από το μηδέν, τα Μαθηματικά για την αρμονία του.

     Για το άπειρο , η Ποίηση συναρπάζεται από τη γοητεία της διαδρομής του, τα Μαθηματικά από τη δυνατότητα της αντίληψής του, τα Μαιξηματικά από τη δύναμη της λειτουργίας  του.

     Για τον ΄Οντα η Ποίηση μένει εμβρόντητη από την ωραιότητα της Αγάπης Του, η Φιλοσοφία από το μεγαλείο της αυθυπαρξίας Του, και τα Μαθηματικά από τη δυνατότητα της απειρίας Του.

      Και τώρα ο αριθμός  π=3, 14159…  από την άποψη της Φιλοσοφίας και της Ποίησης: «αεί ο θεός γεωμετρεί» είπε κάποτε ο Πλάτωνας. Σ’ αυτό το ωραίο και βαθύ ρυτό του, στίχος και στοχασμός είναι αξεχώριστοι! Πως όμως η αινιγματική σύμπτωση κατά την οποία οι αριθμοί των γραμμάτων των 6 λέξεων του γνωμικού συμπίπτουν με τους αριθμούς που δηλώνουν τα 6 πρώτα ψηφία του π, σε εποχή που ήταν άγνωστα; Τι ακριβώς συντελέσθηκε στο πνεύμα του μεγάλου μαθηματικού, ποιητή και φιλοσόφου; Μήπως είδε τον ήλιο, εκεί που μέσα στο φως λικνίζονται μύριοι αριθμοί και ο αριθμός π από το μαθηματικό υποσυνείδητο του μεγάλου μύστη σκούντησε το λόγο κι ο λόγος  μέσα από τους υψίσυχνους κραδασμούς της σκέψης του, μετέφρασε την αρμονία του αριθμού, στο αθάνατο γνωμικό του;

   Ε Π Ι Λ Ο Γ Ο Σ

 ΄Οσο η αληθινή ποίηση θα ελλάμπεται από θείες αστραπές, όσο το μαθηματικό σύμπαν διαστελλόμενο θα αποκαλύπτει βαθύτερες εσχατιές της νόησης, όσο η αληθινή Φιλοσοφία ένοικη στο πεπερασμένο θα νοσταλγεί το άπειρο τρεις εκφράσεις ισοσθενείς και ουρανογέννητες θα αναρπάζουν εσαεί το ανθρώπινο πνεύμα πολύ υψηλότερα από τις συνηθισμένες πτήσεις του. Και οι τρεις εκφράσεις αποκαλύφθησαν από το ίδιο πρόσωπο, εκείνο το πρόσωπο που είναι η δόξα η χαρά και η χάρις όλων των ανθρώπων.

 ΄Εκφραση 1η  (Ιωάννου , 25, 26)

« Εγώ ειμί η Ανάστασις και η Ζωή ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνει ζήσεται και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ουμη αποθάνει εις τον αιώνα»

Μ’ αυτή την έκφραση δεν κλείνει απλώς η μελέτη του θανάτου, δεν γίνεται μόνο η υπέρβαση του, αλλά θανατώνεται και ο ίδιος.

΄Εκφραση 2η (Ιωάννου Ιδ΄, 6)
«Εγώ ειμί η Οδός η Αλήθεια και η Ζωή».

Μ’ αυτή την έκφραση η Αλήθεια παρουσιάζεται ενυπόστατη και αναπαύεται στο Νου που δεν αναζητεί. Τα φιλοσοφικά συστήματα αποκτούν ακριβείς συντεταγμένες, γιατί έχουν απόλυτο σύστημα αναφοράς. Η Φιλοσοφία τη νύχτα βλέπει πολικό άστρο και την ημέρα τρισήλιο θεότητα.

 ΄Εκφραση 3η (΄Εξοδος γ, 14)
 «Εγώ ειμί ο Ων»

  Εδώ ένα υποκείμενο ένα ρήμα και ένα όνομα κι όμως φωνή καταρρακτών! ΄Ολες οι οντολογίες όλων των εποχών μένουν προλεγόμενα αυτής της σύντομης έκφρασης, η οποία παραπέμπει το μυστήριο του Είναι να φωτιστεί κοντά στη πηγή του’ η οποία κελεύει ρηξικέλευθα την κοσμική σοφία να προαχθεί στην ιερή και μεγάλη σιωπή, όπου ακούεται ηχηρότερα το ΄Ονομα το υπερ παν όνομα. Τώρα όμως η Νόηση το ακούει με το άπειρο, η βούληση με την ελευθερία, το συναίσθημα με την αγάπη, το σώμα με το κάλλος, η φύση με το φως. Και μόνο οι συμπαντικές δονήσεις όλου του κτιστού Είναι σαν ένας συναγερμός ευγνωμοσύνης και οντολογικής αγαλλιάσεως από την έξοδο του μηδενός, ανταποδίδει απαράλλακτα το όνομά Του: ο Ων

 

 

 

 

Είσοδος Μελών

mail.google 3
Ιουλ 2302

ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ Φώς στο σκοτάδι, που χαρίζει την ελπίδα, 'Ιριδας χρώματα ξεχύνονται εμπρός σου, Λάμψεις ουράνιες που τρέφουν την πατρίδα, Ωραίου και Αληθινού Ναός όπου Νούς σε προσκύνημα κερί ανάβει Aγάπης, Κάλλους, Πνεύματος. Σε αντάρας πέλαγα, σύ, ω!… Περισσότερα
Οδυσσέας Ελύτης
Μαρ 1976

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

OΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ Νεανικά χρόνια Ο Οδυσσέας Ελύτης γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1911 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ήταν το τελευταίο από τα έξι παιδιά του Παναγιώτη Αλεπουδέλλη και της Μαρίας Βρανά. Ο πατέρας του καταγόταν από τον συνοικισμό Καλαμιάρης της… Περισσότερα
Κωστής Παλαμάς
Μαρ 1726

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας, από τις σπουδαιότερες πνευματικές φυσιογνωμίες του νέου Ελληνισμού. Αποτέλεσε κεντρική μορφή της λογοτεχνικής «γενιάς του 1880» και της αποκαλούμενης «Νέας… Περισσότερα