ΧΡΗΣΤΟΣ-ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ

 

ΧΡΗΣΤΟΣ-ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ

 

Στάφανος

 

 'Ομορφη θαλασσίτσα μου

Όμορφη θαλασσίτσα μου
μακριά με ταξιδεύεις
και πότε σιγανά με πας
και πότε με παιδεύεις.


Είσαι ωραία συντροφιά
μέσα στο καλοκαίρι
παιχνίδια στην ακρογιαλιά
και στο μικρό αγέρι.


Μόνο ένα πράγμα έμεινε
που θέλω να σου πω,
όμορφη θαλασσίτσα μου
το πόσο σ' αγαπώ

                                          B' Δημοτικού
(Σχολική εργασία "να γράψουμε ένα ποίημα με θέμα τη θάλασσα")

 

 

 

(Για τον αδελφό μου Γιάννη...)

Είμαι ο μικρός ο πρίγκιπας

Είμαι ο μικρός ο πρίγκιπας
που στη μικρή μου γη
κανείς ποτέ δεν πλένεται,
κι ούτε πλένει βρακί...


Τα δόντια πλένω σπάνια
κι όσο για τα χέρια,
με τη μαμά μου, πάντοτε,
βρίσκομαι στα μαχαίρια ...


Όμως εγώ δε νοιάζομαι,
αφού δεν παίζει ρόλο,
κάθε που έρχεται βροχή
πλένει τον κόσμο όλο...


                             3η Δημοτικού



 

Ήταν ένας γάιδαρος...


Ήταν ένας γάιδαρος
με μεγάλα αυτιά,
Γιαννάκη τον ελέγανε
κι ήτανε αφεντιά...


Στο παχνί του έτρωγε
πίτσα με τυρί
κι η μάνα του τον φώναζε
πάντοτε Πιπιρή...


Μία ημέρα ξύπνησε
ο γάιδαρος αυτός
και είδε τον πατέρα του
να είναι σκεπτικός.


"Πατέρα" τον ερώτησε
"τι έχεις και δεν μιλάς,
πού συνήθως τα αφτιά,
όλο, μας πιπιλάς;"


"Τί να 'χω, γαϊδαράκο μου..."
του είπε ο πατέρας
"Τα λεφτά που είχαμε,
έχουνε γίνει αέρας!"


"Δεν πειράζει" του απαντά,
σοβαρά κι αστεία,
"όλοι μας από αύριο
θ' αρχίσουμε νηστεία..."

 

 

 

Σαν το σκύλο με την γάτα

Μια φορά κι ένα καιρό
πήγα και εγώ σ΄έναν χορό
μια γάτα κι έναν σκύλο
είδα που παίζαν ξύλο.


- "Σταθείτε" λέω "βρε παιδιά,
  γιατί του γρατζουνάς τ' αφτιά;
  Κι εσύ γιατί δαγκώνεις,
  γαυγίζεις και θυμώνεις;"


- "Έναν καβγά αρχίσαμε
   και δεν ξαναμιλήσαμε."
- "Κι εγώ δεν υπερβάλλω ...
   Το μάτι θα του βγάλω!"

- "Μα, βρε παιδιά, σταθείτε
   τον λόγο να μου πείτε."
- "Σάμπως και τον θυμάμαι εγώ ..."
- "Κι εγώ αυτόν ψάχνω να βρώ..."


- "Τότε γιατί τσακώνεστε;
   Σε ειρήνη να βρισκόμαστε...
   'Αντε! δώστε τα χέρια,
   μαζέψτε τα μαχαίρια!"


- "Δεν σ' ακουμπώ, αλλά ούτ' εσύ
   και κάθε μέρα θα είν΄γιορτή!"
- "Δε μ' ακουμπάς, δε με χτυπάς,
   έλα από το πιάτο μου να φας..."

                                            
                                       4η Δημοτικού
  
(
Σχολική εργασία "να γράψουμε ένα ποίημα   με θέμα   την αιώνια διαμάχη γάτας και σκύλου")

 

 

 

Η εξοχή την άνοιξη ...

Την άνοιξη, είν΄όμορφη
η ελληνική εξοχή,
υπάρχουν όμως πράγματα
που θέλουν προσοχή.

Καθώς λοιπόν, ανέμελα,
μαζεύεις λουλουδάκια,
μην ταραχτείς που γέμισες
παντού με ζουζουνάκια...

Κι αν δυνατά φτερνίζεσαι,
σαν βγεις στο παραθύρι,
τότε σαφώς μπορεί να φταίει
των λουλουδιών η γύρη.


Κι αν η δροσιά κι η μυρωδιά
των πεύκων σε μαγεύουν,
φίλε μου, λίγο πρόσεξε!
κάμπιες παραμονεύουν...


Στην εκδρομή, επίθεση
από μέλισσες και σφήκες,
σε κάνουνε να σκέφτεσαι
τί το 'θελες και πήγες;


Τρώγοντας, χαίρεσαι πουλιά
που γλυκοκελαηδάνε ...
Το κολατσιό σου μάζεψε
γιατί στο κοτσιλάνε!

Κι αν, κατά λάθος σου, πιαστείς
και σε ιστό αράχνης,
τότε σαπούνι και νερό,
απελπισμένα, ψάχνεις.


Όσο για φίδια και σκορπιούς
αγκάθια και τσουκνίδες,
για να σας πω για όλ' αυτά
θα χρειαστούν σελίδες...


Λέτε, είμαι παράξενος;
Την εξοχή αποφεύγω;
Σας το δηλώνω καθαρά:
Τη φύση τη λατρεύω!


                                     Δ΄ Δημοτικού
          
(Σχολική εργασία "να γράψουμε ένα ποίημα με θέμα
 την ελληνική εξοχή, την άνοιξη")



 

Βραδινές σκέψεις ενός μικρού με πυρετό

Αν αύριο είμαι άρρωστος
θα κάνω μια θυσία,
αντί να πάω στο σχολιό
θα πάω στην εκκλησία.


Θα πάω να κάνω προσευχή,
ν' ανάψω ένα κεράκι,
να γίνω "γρήγορα" καλά
ως...το καλοκαιράκι.

Και τότε βουρ για διακοπές
αφού καλά θα γίνω,
χορτάτος και χαρούμενος...
μα τούβλο όμως θα μείνω!

                          5η δημοτικού

 

 

 

Αποχαιρετισμός

Γράφει ο Στέφανος Προφήτης αντιπροσωπεύοντας
τους μαθητές του Στ΄3 (το πιο αχτύπητο τμήμα...!)

Όταν πρωτοήρθα στο σχολειό αυτό
ήξερα πως ήτανε της μοίρας μου γραφτό...
Και τα χρόνια πέρασαν με χαρές και λύπες,
όμως ο αποχωρισμός με γεμίζει τρύπες,
τρύπες στην καρδούλα μου σαν το σουρωτήρι
και μυαλό που γέμισε σαν το πατητήρι...

Η κυρία Δέσποινα, δασκάλα μας, η πρώτη,
πάντοτε μάς συμβούλευε και πάντα έλεγε ότι...
"κάτιτίς να γίνετε, μη μείνετε ντουβάρια,
νά 'χετε καθαρά μυαλά και όχι μυαλά κουβάρια!"


Κι Εύα η κυρία μας, για άλλα δύο χρόνια,
μάς μάθαινε επιβίωση στη ζέστη και στα χιόνια,
p
arty πολλά μας έκανε για να ξεκουραστούμε,
γι' αυτό κι εμείς από καρδιάς
deep την ευγνωμονούμε...

Κι η περσινή δασκάλα μας, η όμορφη Ελένη,
που Έλενα την φωνάζανε κι ήτανε παινεμένη,
ίσως πολλά να έβαζε, μαθήματα κι ασκήσεις,
όμως "τζάμι" περνούσαμε που αφαλούς να λύσεις
από τα γέλια τα πολλά, τα πάρτυ, τα παιχνίδια,
μέχρι κι ο σάκος μάθαμε που βάζει τόσα απίδια...

Και η κυρά Τατιάνα μας, που είναι κι απ' την Πόλη,

ότι μπορούσε έκανε μην μας κοπούν οι ...ρόλοι
απ' το γνωστό θεατρικό, του φίλου Αριστοφάνη,
μας δίδαξε, μας άντεξε και ηρωίδα εφάνη...

Κι έτσι για φέτος, τί να πω; Στην τελευταία τάξη

που ο καθένας από μας, γωνιά ψάχνει ν' αράξει
και από 'κει μην κουνηθεί και άγκυρα να ρίξει,
εύχεται τούτη η χρονιά ποτέ της να μη λήξει!
                

                  
                   Με πολλή αγάπη και ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ,  
για τα υπέροχα 6 χρόνια, στο 8ο Δημοτικό Σχολείο Βύρωνα          



 

 

Aπ' της Τουρκιάς τα χρόνια

Ραχάτ χουζούρι και καφές
απ' της Τουρκιάς τα χρόνια,
τσογλάν, τσιράκι και χαφιές
φουσκώνουν σαν παγώνια.

 

Λέξεις ρουσφέτι και μπαξίς
γίναν πολύ της μόδας
κι οι συμφορές όλες μαζί
μας ήρθαν κατά πόδας...


Με Σεχραζάτ και Μενεξέ,
με χίλια παραμύθια,
γιομίσαμε όλον τον μπαξέ
κουκιά μα και ρεβίθια.


Και σπείραμε, ποτίσαμε
κι οργώνουμε ως τα τώρα,
το νου μας δεν σκοτίσαμε,
"τί θα μας βγει στη φόρα;"


Κι από περήφανοι Γραικοί...
τεμενά. εφέντ, ταμάμ...
κι ας μην πηγαίναμε εκεί
μπήκαμε στο χαμάμ.


Δεν πήγαμε για τη χαρά.
βράζουμε στο ζουμί μας,
να δω τί άλλη συμφορά
θα νιώσει το κορμί μας...!


Κι αν του Γραικού ο τράχηλος
δεν σήκωνε αλυσίδα,
σήμερα πια, γιαβάς γιαβάς,
βράζει στην αλισίβα...


Άκου... φωνάζει ο Μπότσαρης
"'Ελληνες σηκωθείτε..."
Ρήγας και Γέρος του Μοριά
"...άλλο μην κοιμηθείτε!"

Φωνάξτε τώρα δυνατά
"πίσω όλοι!" και "αέρα..."
"ούτε παράδες και νταλκά
θα μας χαλούν τη μέρα!"

Για τούτα 'δω τα ιδανικά
βάλτα και με θερία
την πρόοδο του πνεύματος,
του νου σου ελευθερία...

                           Γ΄ Γυμνασίου

 

 

               Τί είναι η Ελλάς;

"Μην είν' οι κάμποι, μην είναι τα ψηλά βουνά;"*
Έτσι μας έλεγαν σαν ήμασταν παιδιά...
Μα, σήμερα, με πόνο ψυχής γνωρίζουμε
πως από τούτα, τίποτε δεν ορίζουμε.
Κι αν δεν ορίζουμε λαγκάδια και νερά,
ούτε και έθιμα και όσια και ιερά,
για την παιδεία, τη γλώσσα μας ποιός παίρνει την ευθύνη;
που ούτε αέρας καθαρός δεν έχει μείνει...!

Κι όμως, μας μένει το γαλάζιο τ' ουρανού
και κάτι ακόμα να το έχουμε στον νου...
Το Πνεύμα μας το Αθάνατο, το Ελληνικό,
που ρέει στις φλέβες μας, σκορπά τον πανικό
σε κάθε ένανε που πάει να μάς γκρεμίσει,
που προσπαθεί το γέλιο μας να σβήσει...
Αυτό το Πνεύμα που ξεχάσαμε στα χαμηλά,
αυτό θα μας τραβήξει πάνω, πάλι στα ψηλά!

                                                   Γ΄ Γυμνασίου

* Φράση από το ποίημα του Ιωάννη Πολέμη "Τί είναι η πατρίδα μας;"

            

                            

Ο Χαρταετός μου

Τι όμορφο το έθιμο... την Καθαρά Δευτέρα
πολύχρωμοι χαρταετοί πετάνε όλη μέρα
στον ζωοδότη ουρανό και τους αιθέρες σκίζουν
κι όλα της γης τα παγανά, τελώνια, τα ξορκίζουν
και κατεβάζουν ως τη γη, στις ρίζες του πλανήτου,
όλη την καθαρότητα κι όλη την δύναμή του.
Κι έφτιαξα έναν χαρταετό με τα δικά μου χέρια
και τον κοιτάζω που ψηλά, πετά με χάρη αιθέρια,
νιώθω κι εγώ περήφανος, πάνω τη μιά ανεβαίνει
κι ύστερα να! ...βυθίζεται, στα βάθη κατεβαίνει
κι έτσι τρελά που ακροβατεί, μιά πάνω και μιά κάτω,
τη χώρα μας μου θύμισε που πάει να πιάσει πάτο...
Σαν την Ελλάδα μας κι αυτός, τους ουρανούς διαβαίνει,
πότε να φτάνει στην κορφή να βλέπει η οικουμένη
και πότε να φτάνει στην κορφή να βλέπει η οικουμένη
και πότε χαμηλά βουτάει, έτσι για να μυρίζει
έλατα κι αγριολούλουδα και πίσω να γυρίζει
στα ουράνια τα γαλανά, εκεί όπου ανήκει...
με ουρά χρωμάτων πλουμιστή, βάρος μαζί και νίκη,
ένα μαζί της γίνομαι, στα ουράνια τριγυρίζω,
με τ' άλλα ζύγια τραγουδώ κι όλα μαζί, νομίζω,
με ομόνοια σαν πηγαίνουμε ο αετός πετάει
ψηλότερα... καλύτερα... ενώ όταν βουτάει
στα βάραθρα, τα ζύγια του κάπου δε συμφωνάνε
και στ' άνεμου τους ορισμούς κόντρα κάποια του πάνε...
Και σκέφτομαι, έτσι κι εμείς, όλη η Ρωμιοσύνη,
ομόνοια αν έχουμε και λίγη αδελφοσύνη,
ψηλά η Ελλάδα θα πετά για πάντα, στους αιώνες,
δεν θα τη σκιάζουν κεραυνοί, ούτε και οι χειμώνες
και μεγαλεία φαντάζομαι που ο νους μου δε χωρά
και κάνω όνειρα τρελά στου χαρταετού μου την ουρά...

                                                          Γ΄ Γυμνασίου

 

 

 

Για την Μαριεντίνα...

Έχω μια φίλη που την λένε Μαριεντίνα
ακούει
heavy metal κι όχι "a funky cold Medina"
κι ειν' στα δεκατέσσερα γυμνασιοκόριτσο,
είναι και στην θάλασσα το δελφινοκόριτσο.
Παίζει πιάνο, ντέφι και ηλεκτρική
guitar,
όσο για το θέατρο, στο πάλκο είν΄μιά
star ...
Στο δρόμο της σφυράνε για τα μακριά μαλλιά της
μα εκείνη σημασία... Κοιτάει τη δουλειά της.
Τα όμορφα ματάκια της σαν πράσινα λιβάδια
με λέλουδα, χαμόμηλα, μαδάνε τα ρημάδια
και δεν μπορώ, για πάρτη μου εγώ, να τα μαδήσω,
τις μαργαρίτες τις μικρές κάτι να τις ρωτήσω...

                                                         Α΄ Λυκείου

 

 

 

Βραδιά στην παραλία

Σαν χτες θυμάμαι εκείνο το ωραίο βράδυ
που μαζί καθόμασταν μέσα στο σκοτάδι
κι ακούγοντας τα κύματα να σκάνε οργισμένα
εγώ χανόμουνα στα μάτια σου τα ονειρεμένα.
Και αγκαλιά μιλάγαμε για τα όνειρά μας τα κρυμμένα
και τι ωραία που θά 'ταν να τα ζεις εσύ με μένα.
Πόσο όμορφη ήσουνα την ώρα που μιλούσες,
σκεφτόμουν πόσο ήθελα εσύ να με φιλούσες
κι οι σκέψεις μου ευχόμουνα με μιάς να αληθέψουν,
καρδούλα μου, τα χείλη σου εμένα να χαϊδέψουν...
Θά 'θελα την ψυχούλα σου στα χέρια μου να σφίξω
και όσα έχω μέσα μου, καρδιά μου, να σου δείξω...
μέσα στην αγκαλιά μου η ψυχή σου πια να ζει
και νά 'σαι πάντα σίγουρη πως δεν θα πληγωθεί!!!

                                                        Α' Λυκείου

 

 

 

Είσοδος Μελών

mail.google 3
Ιουλ 2314

ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ Φώς στο σκοτάδι, που χαρίζει την ελπίδα, 'Ιριδας χρώματα ξεχύνονται εμπρός σου, Λάμψεις ουράνιες που τρέφουν την πατρίδα, Ωραίου και Αληθινού Ναός όπου Νούς σε προσκύνημα κερί ανάβει Aγάπης, Κάλλους, Πνεύματος. Σε αντάρας πέλαγα, σύ, ω!… Περισσότερα
Οδυσσέας Ελύτης
Μαρ 1995

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

OΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ Νεανικά χρόνια Ο Οδυσσέας Ελύτης γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1911 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ήταν το τελευταίο από τα έξι παιδιά του Παναγιώτη Αλεπουδέλλη και της Μαρίας Βρανά. Ο πατέρας του καταγόταν από τον συνοικισμό Καλαμιάρης της… Περισσότερα
Κωστής Παλαμάς
Μαρ 1738

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας, από τις σπουδαιότερες πνευματικές φυσιογνωμίες του νέου Ελληνισμού. Αποτέλεσε κεντρική μορφή της λογοτεχνικής «γενιάς του 1880» και της αποκαλούμενης «Νέας… Περισσότερα